یکدیگر را فراموش نکنیم

متاسفانه آلزایمر تنها یک بیماری با وجه پزشکی نیست بلکه یک بیماری با ابعاد بسیار وسیع اجتماعی است. این بیماری مشکلات اجتماعی بسیاری برای خود فرد و خانواده او به همراه دارد. بسیاری از مواقع مبتلایان به این بیماری به علت حالات خود در کوچه و خیابان مورد تمسخر دیگران قرار می‌گیرند. هر شخصی می‌تواند به آلزایمر مبتلا بشود و افراد مبتلا و خانواده ایشان نیاز به درک و حمایت دارند. فراموشی از زندگی ماست یا خواهد بود و نمی‌توان به پنهان کردن آن پرداخت. فرد مبتلا معمولا نیازهای خود را از قبیل تشنگی و گرسنگی بسیار فوری می‌داند و برای رفع آن بدون توجه به ملاحظات اجتماعی و اثراتی که رفتارش بر دیگران دارد، اقدام می‌کند. با پیشرفت بیماری، فرد بیشتر درونگرا خواهد شد و ارتباطات اجتماعی به مرور محدودتر و با مشکل مواجه می‌شود. تمامی این مسائل تحمل این بیماران را مشکل‌تر می‌کند.

دانش امروزی بشر می‌گوید درمان آلزایمر بسیار سخت و به تعبیری ناممکن است. افرادی که از نظر جسمی و فکری فعال هستند به مراتب کمتر از دیگران در معرض بیماری خطرناک آلزایمر قرار می‌گیرند. معاشرت با دیگران، مسافرت، آموختن زبانی جدید، حفظ کردن شعر، آموختن موسیقی و... می‌تواند این بیماری را به تاخیر بیندازد. ارتباط با دوستان قدیمی می‌تواند آرامش‌بخش باشد و به حفظ سلامت افراد سالمند کمک کند. ملاقات‌ها، نامه‌ها و تماس تلفنی با دوستان بسیار در به تاخیر انداختن این بیماری تاثیرگذار است.

ما در دنیایی که بسرعت در حال پیرشدن است، زندگی می‌کنیم. هر چند با افزایش سن بسیاری از بیماری‌ها خود را نشان می‌دهد، اما آلزایمر بر کیفیت زندگی بیشتر اثر می‌گذارد تا بر طول آن و همین موضوع علت نیاز اصلی مراقبت در سالمندان است. هر چند آلزایمر بیماری فراموش شدگان است، اما آنقدر اهمیت دارد که روزی را در سال برای یادآوری آن نامگذاری می‌کنند تا کسانی که هنوز فراموش نکرده‌اند به یاد بیاورند که برای پیشگیری از فراموشی باید همین امروز کاری کرد.

پس بیایید همدیگر را فراموش نکنیم تا روزی جزو فراموش کرده‌ها نباشیم.